Posts tonen met het label vocalfeedback alfons verreijt zangcoach. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vocalfeedback alfons verreijt zangcoach. Alle posts tonen

zondag 28 april 2019

De smaak naar méér...

Heroïne. cocaïne, endorfine...alledrie de stoffen zijn verslavend: als je er eenmaal goed van hebt geproefd, wil je méér. Dat kan heel slecht voor je zijn, in ieder geval bij de eerste twee stoffen. Endorfine is ook verslavend, maar wordt door je lichaam zelf aangemaakt. Je kunt het ook wel het “succeselixer” noemen. Als je iets doet waar je voldoening uit haalt, dan ervaar je een bevredigend gevoel. Dat komt door de aanmaak van endorfine. Het is een beloning aan jezelf.


Nóg een keer...

Ben je onzeker of angstig, dan maak je het spul minder aan. Kom je in een situatie die die angst wegneemt, of je veel hoop geeft, dan ga je méér endorfines aanmaken. Denk je “ik zing vals”, dan kan een zangcoach je een moment geven, ook al is het maar heel kort, dat je dat niet erg vindt. Of je overwint heel even het vals zingen: dan krijg je de ingebouwde drug als vanzelf in je bloedbaan. Zo'n moment wil je nóg wel een keer, en dan nóg een keer....

Succeservaring

Iedere drugsdealer weet hoe het werkt: als ze eenmaal het lekkere gevoel kennen, komen de klanten wel terug. Tegen iedere prijs. Een succeservaring, creëert zo vanzelf de behoefte aan herhaling. Daarnaast, als je een succeservaring hebt ten overstaan van een groep mensen, dan wordt de aanmaak van endorfine nog groter; de mens is immers een sociaal wezen. Alle emoties worden in een groep versterkt. Dus hoe groter de groep, hoe meer endorfine bij succes.

Feelgood

Het ultieme succesmoment is bijvoorbeeld deelname aan een zeer massale workshop van feelgood-goeroe Tony Robbins. 10.000 mensen tegelijkertijd in een zaal, en allemaal op zoek naar persoonlijke groei. Als je in zo'n gezelschap succes ervaart, dan gaat je endorfine 10.000 keer over de kop. Wow!


Open Circles

Ik heb zelf een aantal weekenden workshops gedaan bij Open Circles. En heb zelf ervaren wat het betekent om met 1000 mensen in een zaal een succesmoment te creëren. Dat is best lekker. En vraagt ook om méér. Eenmaal thuisgekomen, zette ik alle geleerde zaken en nieuwe kennis op een rijtje. Ik haalde er veel goede tips uit. Maar het was flink buffelen om dóór te zetten om het geleerde in praktijk te brengen, zo in mijn eentje in mijn studio. Ik had zeker de neiging om terug te gaan voor méér. Maar ik had niet meer kennis nodig. Het was het inspirerende van de energie om me heen, al die enthousiaste mensen waar ik zoveel in herkende van mijn eigen worsteling. En de door Nisandeh Neta aangewakkerde geestdrift. Het was hoopgevend. En hoop, dat is de grootste endorfine-bom die je je maar kunt indenken.

Verdienmodel

Er zijn veel zangcoaches die daarom workshops doen met groepen, liefst zo groot mogelijk. Het is een goed verdienmodel: je houdt er meer geld aan over. Maar het is ook een interessant succesmodel. Het is een enorme endorfine-aanjager. Je komt met je energie als coach veel harder binnen, je creëert meer succesgevoel. En dat kleeft dan aan jou als coach. Zelfs als je zo'n coach één op één voor je hebt, werkt dat aanstekelijk. Je denkt dat je problemen eigenlijk helemaal niet zo erg zijn. Totdat je thuiskomt. De endorfine is uitgewerkt. En je hebt geen idee, hoe je zelf nieuwe endorfine aan kunt maken. Want die endorfine ontstond door de waardering en energie van de zangcoach en de hoop die hij je gaf. Je gaat thuis weer zingen en je vindt het eigenlijk helemaal niet meer zo goed....

Lange termijn

Wat je als leerling mee zou moeten nemen uit een zangles, is meer kennis en vaardigheid. Dat is namelijk niet zo vluchtig als het succesgevoel. Als je weer thuis bent moet je de les kunnen herbeleven, maar dan zónder de endorfines van het moment. Want dat is heel anders. Je ziet dan ineens hoe het werkt. Kijk je thuis terug naar de video van je les, dan zal je pas opvallen hoe je alles aanpakt en hoe je de dingen hebt verbeterd. En dan pas, thuis, begint het echte leren, het bestendigen wat je hebt gedaan en het echt goed in je opnemen van de nieuwe vaardigheden. En dat is minder opwindend en minder spannend dan in een les. Maar dat levert verbetering op voor de lange termijn. Je hebt dan écht iets geleerd!


bron: Wikipedia

Endorfine is een endogeen geproduceerde opioïde peptide met pijnstillende eigenschappen die als neurotransmitter fungeert. Endorfines worden geproduceerd door de hypofyse (hypothalamus bij gewervelden) tijdens lichamelijke inspanning, opwinding, pijn, pittig eten, liefde en orgasme. Ze lijken op opiaten in hun vermogen om pijnstilling te veroorzaken evenals een gevoel van welbevinden en geluk.

Maar wacht eens even....Wat nu als je ook het succesgevoel mee naar huis zou kunnen nemen? Als je je nieuwe kennis en vaardigheden kon bestendigen met het lekkere gevoel van verse, thuis gebrouwen endorfine? Op die manier blijf je thuis ook veel beter gemotiveerd en geïnspireerd. Onmogelijk? Nee hoor, er is een techniek waarmee je dat kunt bereiken. En nog veel méér ook! Die techniek heet VocalFeedback!

maandag 20 maart 2017

Het zuurstofmaskertje

Het zuurstofmaskertje: 

help jezelf vóór je aan een ander denkt!

Protocollen
Als het er echt op aankomt, heb je protocollen nodig. Als ze dat ergens weten, dan is het wel in de luchtvaart. In een vliegtuig krijg je duidelijke instructies voor de meest voorkomende noodsituaties. Eén daarvan is het wegvallen van de cabinedruk: op 10 kilometer hoogte kun je niet ademen omdat de lucht te ijl is. Daarom staat de romp van een vliegtuig onder druk zodat het voelt alsof je gewoon op zeeniveau bent. Maar als er een lek in de romp komt, kan in één klap de druk wegvallen. In dat geval, floepen er allemaal zuurstofmaskertjes uit het plafond. Die geven een paar minuten zuurstof. En terwijl de piloot zo snel mogelijk hoogte gaat verliezen, moeten zo snel mogelijk die maskertjes worden opgezet.

Zuurstoftekort
Ouders hebben in zo'n geval de instinctieve reactie, om eerst hun kinderen te helpen om die maskertjes op te zetten. En daar wordt voor gewaarschuwd. Je kind kan, terwijl jij eerst je eigen maskertje op zet, best een minuutje zonder zuurstof. Andersom, als het tegenzit met het opzetten van zo'n ding bij een tegenstribbelend kind, kun je als ouder zuurstoftekort krijgen. En dan ben je er allemáál geweest. Het protocol is dus: eerst jijzelf, en dan pas een ander. Dat is verre van egoïstisch: je kunt niemand helpen als je niet eerst jezelf helpt.

Veiligheid
En zo werkt het vaker dan je misschien denkt. In mijn gezin is het woord “zuurstofmasker” het codewoord voor “zorg eerst goed voor jezelf, zodat je beter voor de kinderen kunt zorgen”. In die categorie valt: eerst even bijkomen van je werkdag vóór je gaat koken. Zo voorkom je chagrijnige toestanden aan tafel. Maar ook onder het autorijden betekent dat: je niet af laten leiden door wat er op de achterbank gebeurt. En het is heel fijn als de kinderen het naar hun zin hebben onderweg, maar er word zachtjes gesproken en gespeeld. Geen geschreeuw. Veiligheid en comfort gaan zo hand in hand.

Scheiding
En als mijn vrouw en ik het eens even helemaal gehad hebben, is het woord “sauna” in combinatie met “zuurstofmasker” het teken, dat onze kinderen leuke en flexibele ouders hebben (en houden), als wij ook even tijd voor elkaar kunnen maken. Een scheiding hakt er voor de kinderen nu eenmaal veel harder in, dan af en toe een avondje met een oppas, toch?

Van hot naar her
In mijn lesstudio zie ik veel leerlingen of ouders van leerlingen die dagelijks met dezelfde uitdagingen worstelen. Hebben ze kinderen, dan worden die van hot naar her gesleept, zangles, hockey, musicalklas, judo, zwemles.... En natuurlijk ook nog school, compleet met halen en brengen. En het is allemaal even belangrijk en leuk.

Eigen momentje
Voor mijn zangleerlingen die zelf al kinderen hebben heel herkenbaar: wanneer moet je nu eens tijd nemen om te oefenen? En juist dat oefenen, lekker genieten van zingen, is dan hun “zuurstofmasker”. Ontspanning, een eigen momentje creëren. Tijdens de zanglessen, zorg ik dan ook voor een rustige sfeer. Zodat ze na hun les méér energie hebben dan er voor. Want soms komen deze mensen hijgend binnen, enkele minuten te laat en zich hevig verontschuldigend. Maar uitleg is niet nodig, ik snap het allang. Als vader die drie keer per week zijn dochter naar synchroonzwemtraining moet brengen, als echtgenoot die ook ruimte voor zijn huwelijk wil maken.

Zuurstof
Dus luister goed naar de wijze raad van deze veteraan: de drukte stopt nooit. Echt niet! Wil je zangles gaan nemen, bij een koor of bij een sportclub? Wacht maar niet tot het moment dat je het rustiger hebt. Houd niet je adem in: dat moment komt nooit. Of je bent dan waarschijnlijk al met pensioen. Doe het maar nu.

Nu is alles wat je hebt! 


En maak er écht plek voor. Zet dan eerst dat masker op je eigen neus, en adem diep in. En als je weer uitademt, doe dat dan met een mooi geluid. En kijk pas dán om je heen, wie er in je leven óók nog wat zuurstof kan gebruiken!!



dinsdag 14 maart 2017

Kopje onder in je Ideeëntsunami



Ideeëntsunami. Als iets ongewenst is en er is veel van, dan kun je daar het woord ẗsunami" achter plakken. Een vloedgolf, in het Japans. En als er iets is wat mij overspoelt, dan is dát het wel: ideeën.

Dat lijkt een enorme zegen. En dat is het meestal wel. Want het geeft je de keuze uit meerdere opties. Maar dat is dan ook meteen de vloek: hoe kom je er achter wát het beste idee is? Je kunt niet alles uitvoeren. Maar dat probeerde ik altijd wel:

Als je veel ideeën hebt, heb je ook veel potjes tegelijk op het vuur staan. En als je met een project bezig bent, dan ruim je dus nog even niet op. Met als gevolg dat mijn bureau meestal vol ligt met "oh ja, dat moet ik nog even afmaken" -dingen. En mijn hoofd zat vol halfvoltooide ideeën.

En zo kan het ook met het leven zijn. Teveel ideeën. Je wilt nog eens een keer een zeilboot opknappen. Je huis verbouwen. Al je vrienden uitnodigen om een week in een huis te gaan zitten. Saxofoon leren spelen. Of zingen.

Maar als de tsunami door je hoofd klotst, komen de bekende woorden naar boven:"dat ga ik zeker nog een keer doen". En dan laat je het liggen. Ik ken het. Ik was daar ook. Veel ideeën en plannen. En dat kan verlammend werken. Hoe kon ik dat gaan doen wat ik echt wilde? Wat zou gaan werken?

Na lang stuurloos te hebben rondgedobberd op mijn eigen ideeënstroom, besloot ik dat het tijd werd om richting te bepalen. Ik wist niet waar ik moest beginnen, maar ik wist dat ik in ieder geval moest veranderen. Ik ben gewoon maar ergens begonnen met implementeren.

De strategie die ik tegenwoordig gebruik, is simpel: ik kies gewoon één ding en geef het alle aandacht. Zodat ik zo snel mogelijk weet of het een goed idee is. Want twijfelen kost meer tijd. En daarbij kies ik steeds iets wat weer nét wat moeilijker of ongemakkelijker voelt dan de voorgaande keuze. Dezelfde dingen blijven doen, die ik altijd al deed, dat levert me dus ook op wat ik al had. Wil ik verandering of wil ik méér, dan moet ik ook zelf iets anders gaan doen.

En dus presenteer ik mezelf, zorg dat ik weer vindbaar wordt, verkondig luidkeels wat ik doe, geef lessen in het openbaar op internet, allemaal zaken die ik voorheen echt van me weg hield. Met de smoes dat ik er niks in zag. De waarheid is, dat ik het heel erg spannend vond om uit mijn "comfortzone" te treden. Iedere stap die ik zo zette, gaf me meer voldoening en zelfvertrouwen. Nooit geweten dat ik zelf zoveel weerstand had opgebouwd tegen....ja, waartegen eigenlijk?

Deze mindset werkt heel goed voor mij. En zoals bij alle goede ideeën, denk ik ook nu weer:

Dat had ik eigenlijk al veel eerder moeten doen.

En jij? De kans is klein dat jij zomaar ineens, uit het niks, die belangrijke stap neemt die je moet nemen. Want al je ideeën en projecten leiden je steeds weer af. Veel leerlingen komen, na jarenlang de wens te hebben gekoesterd, ineens op les. Dat wordt vaak getriggerd door een belangrijke gebeurtenis in iemands leven. Geboorte, sterfgeval, meer tijd beschikbaar krijgen, etc. Maar wil jij daar op wachten? Dat kan best wat tijd kosten. De vraag is, of jij het ook zo lang wilt laten duren.

Wees eens supereerlijk voor jezelf? Welke reden heb jij om dat wat je graag wil doen, steeds maar uit te stellen? En wat zou er voor nodig zijn om je te laten beseffen dat je het NU moet doen, of er voorgoed van af moet zien? In beide gevallen win je: ga je die nieuwe uitdaging aan, dan kun je daarvan genieten en stappen zetten die je zelfvertrouwen en plezier geven. maar bij de tweede optie ben je óók een winnaar: je bevrijdt jezelf van een droom of toekomstbeeld dat kennelijk niet bij je past. Eén onvoltooid project minder in je hoofd, kan je ongelooflijk veel ruimte en opluchting geven.

Dus al je ideeën, moeten zo snel mogelijk uit je hoofd: voer ze uit, of gooi ze in de prullenbak. Maar laat ze niet je brein blokkeren!

Ik zou het heel tof vinden om te weten, wat jou over de drempel kan helpen om een idee wat je al lang hebt uit te gaan voeren. Reageer je onder dit artikel?